Συνειδησιακή αυτοοργάνωση
Αλίμονο η Ελληνική κοινωνία πέρασε και το κρας τεστ των σκουπιδιών που κατέληξε σε επίταξη και επιστράτευση αν και αυτή μισή και αποτυχημένη δείγμα γραφής της προχειρότητας με την οποία λειτουργεί η κυβέρνησή μας. Ούτε επιστράτευση δεν μπορούν να κάνουν.
Οποιος έζησε όμως από κοντά τα γεγονότα των κινητοποιήσεων των εργαζομένων στη καθαριότητα διαπίστωσε κάτι πρωτόγνωρο. Για πρώτη φορά, ούτε η αστυνομία δεν είχε διάθεση να επιβάλει την τάξη και θα μπορούσε κανείς να πει ότι σε πολλές φορές υποβοηθούσε κι όλας τις κινητοποιήσεις. Οποιος είδε στην Δραγατσανίου τα ΜΑΤ να τρέχουν να κρυφτούν για να μην έρθουν σε σύγκρουση με τους εργαζόμενους και να μην τα δουν και εξαγριωθούν καταλαβαίνει τι εννοώ.
Είναι προφανές ότι σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση η οποία ηθελημένα ή αθέλητα τον Νοέμβριο του 2009 ανέλαβε να αποδιαρθρώσει την ελληνική οικονομία υπό το πρόσχημα του χρέους, με σκοπό να δημιουργήσει ένα μαλακό ευρωπαϊκό υπογάστριο. Ποιοί την συμβούλεψαν ή ποιοί την υποχρέωσαν να το κάνει θα το ομολογήσει ίσως η ιστορία του μέλλοντος. Τότε έγραψα ότι δίνουμε λευκή επιταγή και ο Θεός βοηθός. Δυστυχώς η επιταγή ήταν ακάλυπτη και αυτή. Με την πλάτη στον τοίχο καλούμαστε τώρα να κάνουμε επιλογές για τις οποίες δεν έχουμε πειστεί. Και δεν έχουμε πειστεί διότι κανένας δεν μας ρώτησε και κανένας δεν μας εξήγησε που το πάμε.
Σήμερα λοιπόν πέραν όλων των σχολιασμών και εκτιμήσεων υπάρχουν αντικειμενικοί όροι που καθορίζουν την ζωή μας.
Η Πρώτη συνθήκη είναι ότι χρωστάμε και πρέπει να πληρώσουμε. Αυτό που μπορούμε να συζητήσουμε είναι το ποιοί θα πληρώσουνε. Η κυβέρνηση επιλέγει να πληρώσουν αυτοί που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν. Ιδιώνυμο ξέρουν να ψηφίζουν για τις κουκούλες, για την φοροδιαφυγή όμως αδυνατούν.
Δεύτερη συνθήκη αποτελεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι κατώτερη των περιστάσεων. Δεν θα λύσουμε εδώ το θέμα αν είναι καλή ή κακή, ικανή ή ανίκανη, είναι σίγουρο ότι είναι κατώτερη των περιστάσεων. Μπορεί η κυβέρνηση να μην είναι κακή, αλλά οι περιστάσεις είναι ιδιαζόντως δύσκολες. Αρα έχουμε τιμονιέρη που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με την φουρτούνα που μας βρήκε.
Τρίτη συνθήκη είναι ότι η κοινωνία μας φέρει απόλυτη ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. Είτε λόγω σύνθεσης, είτε νοοτροπίας η κοινωνία παράγει το υπάρχον σύστημα και τις σημερινές συνθήκες. Και όταν λέω ευθύνη δεν το πάω στην ενοχή και στην τιμωρία αλλά απλά στην γενεσιουργό αιτία.
Και τέταρτη συνθήκη είναι ότι η κοινωνία μας είναι διχασμένη. Διχασμένη σε δομές και νοοτροπίες. Σήμερα ακόμη υπάρχουν αυτοί που όχι μόνο δεν έχουν πάρει χαμπάρι που βρισκόμαστε αλλά και επιδιώκουν συμπληρωματικά να κερδίσουν ή να βολευτούν ατομικά ακόμη και στην περίοδο αυτής της κρίσης. Μιλάω για πολιτικούς, για δημόσιους υπαλλήλους, και για επιχειρηματίες. Και υπάρχουν κι αυτοί που έχουν κατανοήσει τα λάθη τους και είναι έτοιμοι να επανορθώσουν.
Και όλοι σήμερα συναντιόμαστε στους δρόμους και ρωτάμε ο ένας τον άλλον τί γίνεται, βλέποντας μια απροσδιόριστη καταιγίδα να έρχεται.
Η λύση βέβαια θα βρισκότανε στην εφαρμογή των νόμων. Μια απόλυτη πειθαρχία σε ένα νομικό πλαίσιο θα μπορούσε να δημιουργήσει μια οργανωμένη και συντεταγμένη εθνική αντίδραση. Η Ελλάδα όμως πάσχει βασικά από μια πλατιά άρνηση να εφαρμοστούν και να γίνουν σεβαστοί οι νόμοι. Το να ζήσουμε σε ένα κράτος δικαίου με νόμους είναι απίθανο στον τόπο και στο χρόνο που ζούμε. Ισως οι νεότεροι προλάβουν να το ζήσουν. Σήμερα όμως στους Ελληνες δεν αρέσουν οι κανόνες. Θέλουν να λύνουν ατομικά τα προβλήματα τους και να ζουν σε συνθήκες που τις καθορίζουν οι ίδιοι ατομικά και κατόπιν διαπραγμάτευσης και συναλλαγής. Στην Ελλάδα οι νόμοι ψηφίζονται για να παραβιάζονται και να δημιουργούν την ψευδαίσθηση της ατομικής προνομιακής μεταχείρισης.
Και το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουμε. Και η απάντηση είναι: «Τίποτα αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε μια εχθρική κοινωνία».
Και η λύση λοιπόν βρίσκεται στις συλλογικότητες. Μια πιο διευρυμένη έννοια του ατόμου όπου ικανοποιείται το ανήκειν που επιθυμούμε. Μια από τις βασικές ανάγκες του ατόμου που μπορεί να προσδώσει ένα χρώμα συμβίωσης. Ο Ελληνας πρέπει να φτιάξει συλλογικότητες. Δεν υπάρχει καμία άλλη λύση για την νοοτροπία του και το ταπεραμέντο του σήμερα. Δεν υπάρχει περίπτωση να ζήσει με κανόνες και δεν υπάρχει περίπτωση να υποταχτεί σε νόμους παρά μόνο αν νιώσει ότι αυτοί του δίνουν προνόμιο.
Πρέπει να γεμίσουμε Φιλικές Εταιρείες.
Πρέπει κάποιοι, όχι όλο δεν μπορούν, να αντιληφθούμε ότι δεν υπάρχει ούτε κράτος, ούτε έθνος Ελληνικό με την γνωστή ιστορική έννοια του όρου. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε την ίδια γλώσσα. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στον ίδιο τόπο. Από εκεί και πέρα, κράτος με την έννοια που του προσδόθηκε στην Ευρώπη του 19ου αιώνα δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Ενας συμφυρμός συμφερόντων που επηρεάζει άλλοτε λίγο, άλλοτε πολύ μια συντεχνία που λέγεται πολιτική ηγεσία και η οποία πάνω από όλα προστατεύει τα δικά της συμφέροντα.
Αν δεν δούμε την πραγματικότητα δεν θα μπορέσουμε να λύσουμε το πρόβλημά μας. Το πρόβλημα μας δεν θα λυθεί ούτε μέσα από την υποτιθέμενη δημοκρατία, ούτε μέσα από τους υποτιθέμενους θεσμούς που δεν υπάρχουν. Η λύση του προβλήματος βρίσκεται στην αυτοοργάνωση, στις μικρές συλλογικότητες και στις κοινές αξίες και επιδιώξεις που μπορούν αυτές να σχηματίσουν. Να αντιτάξουμε τις δικές μας αξίες, όποιοι τις έχουν, στα αθέμιτα συμφέροντα των σημερινών συντεχνιών.
Και δεν μιλάμε για γενικότητες και ιδεαλισμούς που θα μπορούσε να διακρίνει ο καθένας τύπου «αγανακτισμένοι» Μιλάμε για πολύ συγκεκριμένες επιδιώξεις αντικείμενο διαπραγμάτευσης με ανταλλακτική αξία.
Και εδώ αναδεικνύεται ο ρόλος των τοπικών κοινωνικών οργανώσεων που όχι μόνο μερικοί δεν βλέπουν αλλά αντιπαλεύουν κιόλας. Η μοναδική μας ελπίδα, από τους συλλόγους γονέων των σχολείων, μέχρι τα αθλητικά σωματεία και τους πολιτιστικούς συλλόγους. Οι έτοιμες ενεργές και δραστήριες κοινωνικές οργανώσεις που συγκροτούν δεσμούς ανθρώπινων σχέσεων, επικοινωνίας και ανοιχτών συζητήσεων.
Ερχεται καταιγίδα. Οικονομική, κοινωνική και ηθική. Μια καταιγίδα που θα απαιτήσει συνεργασία των ανθρώπινων δυνάμεων για να αντιμετωπιστεί. Μια καταιγίδα που όμως δεν θα μπορεί να αντιμετωπιστεί από μεγάλους, ευρείς θεσμούς αλλά από μικρές κοινωνικές οργανώσεις που θα στηρίξουν ως ομπρέλα τους λιγοστούς ανθρώπους τους. Αυτή η καταιγίδα θα αναδείξει διαφορετικές δυνάμεις που δεν θα συγκροτούνται ούτε μέσα από τα ΜΜΕ, ούτε μέσα από τις γνωστές συντεχνίες. Αυτές οι δυνάμεις θα συγκροτούνται μέσα από στενούς ανθρώπινους δεσμούς που θα έχουν φυσική επαφή, δυνατότητα συνάντησης και ζωντανού ομαδικού διαλόγου. Αυτές οι δυνάμεις θα αναδειχτούν τοπικά. Στην γειτονιά, στα σχολεία, στις πλατείες, στα καφέ και στα γήπεδα. Και όσο πιο πολύμορφες θα είναι αυτές οι τοπικές οργανώσεις, τόσο πιο αποτελεσματικές θα είναι στην προστασία των ανθρώπων τους.
ΧΑΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΠΟΥΛΟΣ