Οργανωμένες ομάδες
Είναι πασιφανές πια ότι έχουμε περάσει στην εποχή όπου η δημόσια διοίκηση ασκείται από τους πολίτες. Ο σχεδιασμός, οι αποφάσεις, ο έλεγχος και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και η εκτέλεση ανήκει πια στους πολίτες που εμμέσως ή άμεσα σπρώχνουν ένα αδρανές και νωχελικό κράτος. Τίποτα δεν γίνεται αν δεν το ζητήσουν κάποιες ομάδες ή κάποια ομάδα πολιτών, τίποτα δεν σχεδιάζεται αν δεν το οραματιστούν οι πολίτες, τίποτα δεν ελέγχεται αν δεν ενοχληθούν οι πολίτες.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο διοικητικής λειτουργίας είναι σαφές ότι διαμορφώνεται μια σύγκρουση μεταξύ ιδιωτικών και συλλογικών συμφερόντων που προσπαθούν να διαμορφώσουν τους νόμους και να επηρεάσουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι σαφές ότι το δημόσιο όφελος δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από οργανωμένες κοινωνικές συλλογικότητες και συνεταιρισμούς.
Οι πολίτες καλούνται σήμερα οργανωμένα να υπερασπιστούν τις δικές τους ομαδικές ανάγκες και να διαμορφώσουν το δικό τους σχεδιασμό. Οργανωμένα. Μέσα από τις ομοιογένειες των συμφερόντων, των ηθών, των συνηθειών και των αναγκών.
Οι καταναλωτές, οι δημοσιογράφοι, οι κάτοικοι μιας γειτονιάς, οι μαθητές ενός σχολείου, οι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ, οι ενοικιαστές επιχειρηματίες θα πρέπει να ξεκινήσουν τις διαδικασίες συζήτησης και προσδιορισμού των σημερινών τους αναγκών και να συντονιστούν στην διαμόρφωση μιας ενιαίας φωνής και διεκδίκησης. Είναι τόσο απλό και τόσο δύσκολο. Είναι τόσο δύσκολο να βγούμε από τις ατομικές νοοτροπίες και να συνομιλήσουμε με τους συναδέλφους μας. Είναι τόσο απλό μέσω νέων τεχνολογιών να συνδεθούμε και να συνομιλήσουμε μαζί τους. Είναι σίγουρο ότι αυτές οι νέες τεχνολογίες θα φέρουν και την άλλη πραγματικότητα. Κάθε πολίτης θα διαθέτει ένα MME. Κάθε ομάδα πολιτών θα πατάει τις ίδιες λέξεις κλειδιά στο διαδίκτυο. Και αυτές οι λέξεις κλειδιά θα αποτελούν κοινές ανάγκες και κοινές επιδιώξεις και θα συνδέουν τους πολίτες μεταξύ τους.
ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΗΓΕΜΟΝΙΕΣ
και η συμμετοχική Δημοκρατία στις Μ.Κ.Ο.
Είναι κοινό μυστικό ότι στο χώρο των Μ.Κ.Ο. ανάμεσα σε χιλιάδες οργανώσεις ηγεμονεύει ένας ελάχιστος αριθμός μονοπωλεί την επικοινωνία και την πολιτική σε θέματα περιβάλλοντος, κοινωνικής μέριμνας και απορροφά την μερίδα του λέοντος των χρηματικών πόρων είτε αυτοί προέρχονται από το κράτος είτε από χορηγίες ιδιωτών μέσω της λεγόμενης κοινωνικής εταιρικής ευθύνης.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν δίχως κανένα δημοκρατικό έλεγχο και συμμετοχή της κοινωνίας καθΆ όσο οι ολιγάρχες στο χώρο των Μ.Κ.Ο. λειτουργούν ουσιαστικά ως ανώνυμες εταιρείες, κι ακόμα πιο ανεξέλεγκτες απΆ αυτές αφού οι μέτοχοι είναι ελάχιστοι.
Έχει σημασία να αναδείξουμε αυτό το ζήτημα σήμεραι λόγω των αναλογιών που παρουσιάζει με πολιτικό σύστημα και τις αναλογίες που υπάρχουν για το πολιτικό χρήμα και το σφετερισμό της αντιπροσώπευσης.
Οι ολιγαρχίες των Μ.Κ.Ο. στην Ελλάδα φυσικά διαθέτουν την επικοινωνιακή ισχύ και τις διασυνδέσεις για να επιβάλλουν αυτό το καθεστώς της δήθεν «αυτονομίας» των Μ.Κ.Ο., που στην ουσία είναι άρνηση του δημοκρατικού ελέγχου, και επομένως απόκρυψη από την κοινωνία και των πηγών χρηματοδότησης.
Η συσχέτιση της επικοινωνιακής ηγεμονίας και της οικονομικής ολιγαρχίας δεν είναι ξένη και στο χώρο της ολιγαρχίας των Μ.Κ.Ο. Αντιθέτως, είναι η αρχή του νήματος στα μονοπάτια του λαβύρινθου όπου η οικονομική ολιγαρχία εξαγοράζει πολιτική επιρροή.
Η επικαιρότητα των ημερών αποκαλύπει ότι το πολιτικό χρήμα απορροφάται από τα μίντια και μετασχηματίζεται σε πολιτική δύναμη και κυριαρχία διαφθείροντας τελικά το αντιπροσωπευτικό σύστημα και τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς. ΚατΆ αναλογία αυτό μπορεί να συμβαίνει και με τις πανίσχυρες Μ.Κ.Ο. των κοινωνικών ελίτ στο όνομα της οικολογίας ενώ θα περίμενε κανείς να εκφραστεί ο πολίτης μέσα από τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.
Ωστόσο στον χώρο ηγεμονεύει πάλι το χρήμα των χορηγιών και ο σφετερισμός της εκπροσώπησης στο όνομα του καλού σκοπού της οικολογίας και της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Οι σκανδαλώδεις χορηγίες για παράδειγμα του Υπουργείου Πολιτισμού και άλλων υπουργείων που είδαν το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο χρόνο είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου για το πώς λειτουργεί το σύστημα.
Η αποσιώπηση αυτών των αποκαλύψεων οι υποκριτικές αναφορές των μίντια ότι όλες οι Μ.Κ.Ο. είναι ύποπτες για σκανδαλώδεις χρηματοδοτήσεις είχε σκοπό να προκαλέσει σύγχυση προκειμένου να μην ελεγχθούν σε βάθος αυτές οι υποθέσεις.
Είναι τουλάχιστον περίεργο ότι κανείς δεν βγήκε να υπερασπιστεί την πλειονότητα των οργανώσεων που δεν σχετίζονται με υπόγειες χρηματοδοτήσεις.
Ο κατακερματισμός των τοπικών και περιφερειακών οργανώσεων δεν επιτρέπει παρόμοιο διάλογο, σΆ αυτή την περίπτωση φάνηκε και η οργανωτική αδυναμία, και το δημοκρατικό έλλειμμα της εκπροσώπησης των χιλιάδων Μ.Κ.Ο. και εθελοντικών οργανώσεων που αγωνίζονται για αξίες και αυθεντικούς κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς σκοπούς.
Μήπως είναι καιρός νΆ ανοίξει ένας σχετικός διάλογος και να μη παρακολουθούμε παθητικά τα γεγονότα και την έκπτωση αξιών.
Η κοινοπραξία και ο συντονισμός των Μ.Κ.Ο. μπορούν να προκαλέσουν αυτό το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που έχουν μερίδιο γιΆ αυτή την κατάσταση.
Ποιοι τελικά αποδέχονται και υποθάλπουν την ολιγαρχία στο χώρο των Μ.Κ.Ο. ενώ μιλούν για την άμεση δημοκρατία στο χώρο των Μ.Κ.Ο..
Γιατί τα κόμματα έχουν εκχωρήσει την περιβαλλοντική τους πολιτική στις λεγόμενες μεγάλες διεθνείς Μ.Κ.Ο.
Ποιοι θέλουν το μονοπώλιο της περιβαλλοντικής πολιτικής από την ελίτ και ποια η σημασία της συμμετοχικής οικολογίας.
Για τα θέματα αυτά θα μιλήσουμε στο επόμενο τεύχος του Oikopress.
Βασίλης Τακτικός
Διευθυντής του OIKOPRESS
Από ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΑΚΤΙΚΟΣ | Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008 6:50 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας